Spis treści:

1. One account to rule them all 
2. Co z Facebookiem?
3. Meta-sprzęt 
4. Superkomputer – stworzyciel meta wszechświata 
5. Całkiem niedługo w nie tak odległej galaktyce 
6. Monetyzacja Meta
7. Podsumowanie

Facebook stający się Meta, to z pewnością więcej niż zmiana nazwy. Związana z tym rewolucja jest obecnie w fazie zapowiedzi, prognoz i spekulacji, ale zacznie się ona wcześniej, niż mogłoby się wydawać. Zmiany będące wstępem do Metaverse są obecne już teraz. Meta przyzwyczaja nas do bytowania w swoim wszechświecie i oswaja z nim poprzez udostępniając na przykład zaktualizowane avatary 3D na Facebooku i Messengerze, a także po raz pierwszy na Instagram Stories. Użytkownicy w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku mogą wyświetlać się wirtualnie w aplikacjach za pomocą naklejek, postów w kanałach, zdjęć profilowych na Facebooku i nie tylko. 

One account to rule them all

Serwis Verge.com przeprowadził wywiad z Markiem Zucekrbergiem dotyczący Meta. W planach jego firmy jest stworzenie systemu kont Meta, które byłby kluczem do wszystkich platform społecznościowych spółki.

Konto Meta miałoby zapewniać dostęp do Facebooka, Instagrama czy WhatsAppa. Jednocześnie będzie też naszym loginem do wszystkich innych usług Meta i przyszłych urządzeń firmy.

Co z Facebookiem?

Facebook to aplikacja. Meta to firma. Tak Zuckerberg podsumował swoje wystąpienie na konferencji Connect. To oznacza, że jego organizacja stawia na Metaverse-first. Czy w takim razie Facebook przechodzi z centrum cyfrowego wszechświata do statusu kolejnej aplikacji w portfolio?

Facebook rzadko pojawiał się podczas przemówienia Zuckerberga. Był o wiele bardziej skoncentrowany na produktach Meta, niż na istniejących platformach społecznościowych firmy.

Dlaczego miałby przestać kochać stworzoną przez siebie sieć społecznościową, która stanowi o jego potędze? Na pewno nie dlatego, że popularność Facebooka spada. W 2021 rok lider rynku zdystansował konkurencję o całą prostą i obecnie obsługuje ponad 2,89 miliarda aktywnych użytkowników (o około 600 milionów więcej, niż YouTube). Zakończyć na tym to nie powiedzieć nic. Meta jest obecnie właścicielem czterech największych platform mediów społecznościowych, z których każda ma ponad miliard aktywnych użytkowników, oprócz Facebooka: WhatsApp, Facebook Messenger i Instagram.

Ale nie możemy zapominać, że Facebook od pół dekady jest powodem nieustannych skandali, związanych z przede wszystkim wyciekami danych i chociaż wciąż generuje ogromne przychody, to nie jest marką bez skazy. Zuckerberg zapewnia, że transformacja w Meta nie próbuje odwracać uwagi od Facebook Papers i są powody, żeby mu wierzyć. Skala jego zaangażowania w meta wskazuje, że to w nim upatruje swojego dziedzictwa i to w Metaverse widzi przyszłość. 

O tym, że MZ bardzo poważnie podchodzi do projektu Metaverse, świadczą ruchy biznesowe, które przygotowują fundamenty nowego wszechświata. Meta przejmuje firmy zajmujące się technologią VR, AI oraz produkujące gry komputerowe. Zatrudnia również rzeszę nowych inżynierów. Oprócz tego robi o wiele więcej… 

Meta-sprzęt 

Przepustką do Metaverse będzie technologia nie tylko w wymiarze software, ale również hardware. Już teraz dostępne są m.in. VR gogle a w tym roku ma pojawić się nowy samodzielny zestaw słuchawkowy z najwyższej półki, który pojawi się w 2022 roku. Będzie miał możliwość śledzenia oczu, twarzy i ciała oraz znacznie więcej funkcji mieszanej rzeczywistości. To byłby duży krok naprzód. 

Meta chce też stworzyć inteligentne okulary z interfejsami neuronowymi, które pozwolą sterować urządzeniami za pomocą drobnych gestów. 

Superkomputer – stworzyciel meta wszechświata 

Meta już ma superkomputer, który jest/będzie używany do tworzenia lepszych modeli sztucznej inteligencji oraz do usprawniania operacji przetwarzających ogromne ilości danych. Firma nazywa go AI Research SuperCluster lub RSC.   

Meta twierdzi, że jej superkomputer będzie w stanie przetwarzać informacje pisemne, obrazy i wideo w setkach różnych języków do 20 razy szybciej niż obecne systemy. Ma też pozwolić na tłumaczenie głosu w czasie rzeczywistym dla dużych grup ludzi wchodzących w interakcje w sytuacjach biznesowych lub społecznych. 

Meta wykorzystuje kombinację ludzkich moderatorów i sztucznej inteligencji do identyfikowania i usuwania tego, co uważa za szkodliwe i nieprawdziwe informacje. Niektórzy krytycy twierdzą, że nie robi wystarczająco dużo, aby blokować złe treści. W oświadczeniu firma stwierdziła, że jej superkomputer będzie pomocny w „krytycznych przypadkach użycia, takich jak identyfikacja szkodliwych treści”. 

RSC jest obecnie jednym z pięciu najszybszych superkomputerów na świecie. Ma być najszybszy, gdy będzie w pełni operacyjny. Szef Meta napisał na Facebooku: „Doświadczenia, które budujemy dla Metaverse, wymagają ogromnej mocy obliczeniowej (kwintyliony operacji na sekundę!).” 

Całkiem niedługo w nie tak odległej galaktyce 

Czym jest metaverse lub czym ma być w przyszłości? O tym najlepiej opowiada sam Mark Zuckerberg w ponad godzinnej prezentacji, którą opublikowano na stronie Meta, a która została osadzona w realiach Metaverse.  

Kiedy zaczynałem Facebooka, oznaczało to głównie tekst, który wpisywaliśmy na komputerach. Potem wszyscy dostaliśmy telefony z aparatami, a Internet stał się o wiele bardziej wizualny. A ostatnio, gdy łącza stały się szybsze, wideo stało się głównym sposobem, w jaki doświadczamy treści. Przeszliśmy z komputerów stacjonarnych na strony internetowe i telefony, z tekstu na zdjęcia i wideo. Ale to jeszcze nie koniec. Następna platforma i medium będą jeszcze bardziej wciągające i będą ucieleśniać internet, w którym jesteś w doświadczeniu, a nie tylko na nie patrzysz. I nazywamy to Metaverse. I będziesz w stanie zrobić prawie wszystko, co tylko sobie wyobrazisz.

Mark Zuckerberg

Jego wszechświat ma być miejscem potkań z przyjaciółmi i rodziną, ale też pracy, nauki, grania, zabawy, zakupów i tworzenia. MZ chce, aby MVRS chłonął wszystko, co zbuduje kreatywna gospodarka i stymulował ją.  

Naszym celem jest umożliwienie twórcom, programistom i przedsiębiorcom zarabiania na życie w metawszechświecie. Nowa technologia może przełamać ograniczenia istniejące w dzisiejszym handlu, dając większej liczbie ludzi możliwość otrzymania nagrody za swoją pracę i zachęcając do konkurencji

Mark Zuckerberg

Metaverse ma być następcą mobilnego Internetu. Ma sprawić, że poczujemy się obecni, jakbyśmy byli w nim z innymi ludźmi. Bez względu na to, jak daleko od siebie jesteśmy, będziemy wyrażać siebie w nowy, całkowicie wciągający sposób. Na spotkaniu w tym wirtualnym wszechświecie mamy poczuć się tak, jakbyśmy byli w tym samym pomieszczeniu, nawiązywali kontakt wzrokowy, mamy mieć poczucie wspólnej przestrzeni, a nie tylko patrzeć na twarze na płaskim ekranie. Zuckerberg nazywa to ucieleśnionym Internetem.

 Monetyzacja Meta

W 2020 roku Meta (wtedy jeszcze Facebook) odnotowała przychody w wysokości około 86 miliardów dolarów. Nie jest jasne, jak będziemy kupować i sprzedawać towary i usługi w Metaverse, jak będą przenoszone między grami i światami, ale jak ujął to jeden z komentujących na Facebooku wystąpienie Marka Zuckerberga: „Kiedy mówisz ekosystem, masz na myśli system ekonomiczny!”. 

Podsumowanie

Metaverse to wizaja wirtualnego – utopijnego – świata, który ma również potencjał, żeby stać się antyutopijnym. W listopadzie 2021 r. Frances Haugen, niegdyś pracująca dla Facebooka (ujawniła dziesiątki tysięcy jego wewnętrznych dokumentów ) powiedziała Associated Press, że Metaverse może dać Facebookowi kolejny monopol w Internecie, ponieważ jest uzależniający i może pobierać więcej danych osobowych od użytkowników. Takie zagrożenie wydaje się jak najbardziej realne, biorąc pod uwagę, że każdy aspekt Metaverse ma być dla użytkownika bardziej angażujący i przez to potencjalnie uzależniający.  

Biznesowo zmiana może dać Meta niewyobrażalną przewagę w kolejnej fazie Internetu. Należy jednak pamiętać, że Metaverse pozostaje koncepcją w dużej mierze teoretyczną, w przeciwieństwie do przejścia na urządzenia mobilne w 2012 roku, kiedy smartfony były już powszechnie używane.

Jak powinniśmy dbać o siebie? Jak organizacje powinny dbać o pracowników w nowej rzeczywistości?

Już nie pod przymusem pracy zdalnej spowodowanym pandemią, a w teraźniejszości i przyszłości pracy hybrydowej.

O tym, „Jakie wyzwania nowa rzeczywistość pracy stawia dla pracowników i pracodawców?” rozmawiali:

● Małgorzata Czernecka – prezeska Human Power,
● Dominik Goss – prezes Inwedo,
● Maciej Pawłowski – certyfikowany Trener, Partner, Członek Rady Etyki FRIS®, strateg biznesowy i konsultant IT,
● Joanna Ślubowska – dyrektorka finansowa w Hycom.

Moderacja: Nadia Harris – współzałożycielka zdalnej szkoły Remote School oraz anglojęzycznego portalu Remote Work Advocate.

O tym, jak nowe formy pracy wpłyną na przyszłość firm, rozmawiali:

Wprowadzenie: „Jakie są oczekiwania pracowników i pracodawców do funkcji, które powinno spełniać biuro przyszłości?” – Marcin Włodarczyk – dyrektor regionalny Colliers-International.

● Maciej Gałecki – założyciel oraz prezes Bluerank,
● Iza Klat – People & Culture Advisor w Prowly, Founder people+,
● Adam Przymusiała – prezes BinarApps,
● Wojciech Wereszko – założyciel True Leader.

Polecamy wysłuchanie rozmowy o tym, jak nowe formy pracy wpłyną na przyszłość firm i odpowiedzi panelistów na pytania:

Biuro będzie konkurować z domem jako najlepsze miejsce do pracy. Jak to zrobić, żeby biuro było jednak lepsze?

Czy biuro ma szansę być lepsze o tyle, że warto będzie poświęcać czas związany z dotarciem do niego?

Jak i jak długo będziemy się uczyć nowej organizacji pracy?

Nowa forma pracy pociąga za sobą zmiany w sposobie życia, a miejscem gdzie to życie się rozgrywa są przede wszystkim miasta. Jak będziemy pracować, jak zmieni się to jak mieszkamy ,a jak zmiany w sposobie pracy wpłyną na przestrzeń miasta. O tym rozmawiali uczestnicy panelu otwierającego alt:work 2021.

Zdalny, hybrydowy, czy stacjonarny?

O perspektywach różnych organizacji na zmianę sposobu pracy, od dewelopera nowoczesnych domów studenckich, firmy technologicznej do urzędu, rozmawiają:

• Krzysztof Czarnecki – prezes BaseCamp,
• Adam Pustelnik – wiceprezydent Łodzi,
• Artur Urbański – wiceprezes ds. doradztwa w Hycom.

Zapraszamy do obejrzenia pierwszego z paneli alt:work 2021, wydarzenia towarzyszącego Igrzyska Wolności.

Teoria

Zarządzanie sytuacjami kryzysowymi jest jednym z najważniejszych elementów działań Public Relations. Łatwym i trudnym zarazem. Łatwym, bo postępowanie w sytuacji, gdy cień pada na wizerunek przedsiębiorstwa jest opisane w literaturze branżowej na wszystkie możliwe sposoby. W każdym podręczniku do komunikacji można znaleźć instrukcję postępowania w takim przypadku. Tę można streścić w pięciu punktach: przeproś, przyznaj się, przeciwdziałaj, popraw się i powetuj straty. Oczywiście funkcjonuje też podejście alternatywne: nie przepraszać za bardzo, albo wręcz: przeczekać, nie reagować, każda informacja ma swój, zwykle krótki, cykl życia i za chwilę na pewno pojawi się inny kryzys, który dotyczyć będzie innego podmiotu. Drugiego podejścia nie rekomenduję, szczególnie prowadzącym komunikację dla klienta. Wyobraźcie sobie, że takim klientem jesteście i słyszycie od swojej agencji, że teraz profesjonalnie nie zrobi ona dla was nic i powinniście jej za to podziękować… Zresztą poniższe case study powinno rozwiać wątpliwości co do niższości tej metody. Wydaje się zatem, że w przypadku pożaru wizerunkowego, wystarczy zbić szybkę i postępować zgodnie z zaleceniami instrukcji. Nie jest to jednak takie łatwe.  Dlaczego? Po pierwsze trzeba przełamać barierę mentalną, którą jest niechęć do przyznania się do winy, pogodzenie się z tym, że straty wizerunkowe są nieuniknione. Trudność polega też na konieczności szybkiego, a zarazem właściwego zaplanowania działań i w końcu nieskazitelnym wykonaniu planu. Każde słowo komunikatu jest bowiem w sytuacji kryzysowej szczegółowo analizowane i komentowane. Poprzeczka zawieszona jest jeszcze wyżej, jeśli kryzys jest związany z sukcesem firmy. Tak właśnie było w przypadku SSC North America, producenta hiper-samochodu SSC Tuatara.

Study Case

Firma z nieba trafiła prosto do piekła. Krótko po tym, jak ogłosiła, że podjęta na oczach YouTuberów  próba pobicia rekordu prędkości fabrycznego pojazdu poruszającego się po ziemi zakończyła się sukcesem, okazało się, że to nieprawda. SSC NA weszła we współpracę z kanałem YouTubeowym Top Gear, który obserwuje niemal osiem milionów osób. To tam przeprowadzono transmisję z bicia rekordu. Rzekomo samochód z Ameryki osiągnął na oczach internautów prędkość 316 mil na godzinę (506 km/h). Wspomniany rekord, to w branży automotive złoty gral, szczególnie dla producenta hiper-samochodu. Wizerunkowo, dzierżyć tytuł najszybszego samochodu świata, to najlepsze, co można mieć w portfelu przewag konkurencyjnych. Producenci są też przekonani, że dla klientów mających odpowiednią zasobność portfela, tytuł najszybszego może być argumentem, który wpływa znacząco na wybór konsumencki o zakupie samochodu. No bo co może być lepszego, niż pochwalenie się tym, że w garażu posiada się najszybszy samochód na świecie. A zapłacić należy sowicie, Tuatara kosztuje bagatela niemal dwa miliony dolarów, czyli grubo ponad siedem i pół miliona złotych!

Poza tym rekord zawsze wiąże się z ogromnym zainteresowaniem – nie tylko tradycyjnych mediów informacyjnych branżowych, ale przede wszystkim  wszelkiego typu blogerów, vlogerów i influencerów. Przede wszystkim na odbiorców kanałów online zresztą producent kierował swoją komunikację.

Oczywiście media tradycyjne również szeroko informowały o rekordzie Tuatary, w tym największe agencje informacyjne, jak Associated Press, stacje telewizyjne: CNN, CNBS, Fox News, a także największe gazety i serwisy internetowe. Również w Polsce. Trudno wręcz znaleźć media, które nie mówiły  o tym wydarzeniu. Na wspomnianym kanale Top Gear bicie rekordu obejrzało 6,2 mln osób.

O tym, jak cenne dla powszechnie mało znanej marki ze stanu Waszyngton, było pobicie rekordu, już nikogo przekonywać chyba nie trzeba.

Producentowi pozostawało już tylko czekać na spływające zamówienia od możnych z całego świata. Szybko jednak sytuacja zaczęła się dla marki odwracać o 180 stopni. W online’ie zaczęły się pojawiać poważne wątpliwości, co do autentyczności rekordu. Ale nie spływały one od ekspertów z kręgu tradycyjnych mediów ani instytucji. Przy tej okazji ujawniła się merytoryczna siła i przenikliwość internautów, którzy obnażyli fikcję osiągnięcia firmy samochodowej.

Pierwsze wątpliwości były dość powierzchowne. Do tej pory rekordy prędkości były bite o niewielkie wartości. W 2010 roku Bugatti Veyron pędziło na pomiarowym odcinku ze średnią prędkością 268 mil/h, a siedem lat później szwedzki samochód Koenigsegg Agera RS osiągnął prędkość 278 mil na godzinę. Tuatara miała zanotować skok, nie o kilka, czy nawet 10 mil/h, a o 38!

Wnikliwi internauci zaczęli analizować ogólnodostępne informacje o oponach, które przeznaczone są do niższych prędkości. Potem pojawiły się kolejne i bardziej konkretne wątpliwości. Sprawdzono jakie techniczne możliwości miała skrzynia biegów we współpracy z silnikiem. Okazało się, że na konkretnym biegu i widocznym na ekranie poziomie obrotów, samochód powinien jechać wolniej, niż wskazania prędkościomierza. Zmierzono dystans i czas w jakim samochód przebył trasę bijąc rekord. Sprawę ułatwiało to, że Koenigsegg pobił swój rekord na tej samej drodze, na autostradzie nr 160 niedaleko Las Vegas w stanie Nevada. Jest tam idealna prosta i świetne miejsce do pobicia rekordu prędkości. W analizie uwzględniono punkty orientacyjne na drodze, które mijały oba samochody. Okazało się, że w czasie w jakim Tuatatra pokonuje dystans pomiędzy kolejnymi punktami orientacyjnymi, samochód musiał jechać wolniej, niż podano to na prędkościomierzu nałożonym na film w postprodukcji. Do tego prędkościomierz stanowiący wyposażenie samochody został ”rozblurowany”, żeby utrudnić odczyt z niego. Policzono nawet linie namalowane na środku jezdni, które w stanach umieszczane są w systemie 10 stóp linia i 30 stóp przerwa. To potwierdziło wcześniejsze ustalenia. Następnie porównano video z przejazdów Tuatary i Koenigsegga. Okazało się, że teoretycznie znacznie wolniejszy samochód ze Szwecji, szybciej docierał do poszczególnych punktów kontrolnych. Przeanalizowano nawet przelot helikoptera, z którego filmowano rekord Tuatary, gdzie wskazano na to, że nadąża on w locie za samochodem jadącym już ponad 220 mil, kiedy prędkość maksymalna helikoptera to 178 mil. Uwzględniono nawet wiatr, który mógł teoretycznie wiać w ogon maszyny, teoretycznie mógł przyspieszyć jego lot, ale ten wiał z boku, więc nie może wytłumaczyć równej prędkości z samochodem.

Kiedy nie było już wątpliwości, że rekordu, przynajmniej w deklarowanym wymiarze nie było, uwaga świata motoryzacji skupiła się na oczekiwaniu na odpowiedź ze strony Shelby Super Cars North America, producenta Tuatary. Tej jednak nie było. W zamian na forach przedstawiciele producenta samochodu podważali wiarygodność i kompetencje vlogerów do kwestionowania rekordu. W międzyczasie liczba odsłon pierwszych materiałów vlogowych na Youtube, na których mnożyły się wątpliwości sięgała milionów. Kolejne nieścisłości przynosiły kolejne publikacje i zwiększały zasięgi negatywnych materiałów, które uderzały w wizerunek Tuatary. Przy tym, co warto podkreślić, vlogerzy zadawali jedynie pytania i prosili o odpowiedzi. Nikt nie oskarżył amerykanów wprost o oszustwo.

Warto odnotować, że tradycyjne media zignorowały doniesienia YouTuberów określając je mianem „dumb controversy”.

Odpowiedź ze strony SSC NA pojawiła się cztery dni po rzekomym rekordzie. W oświadczeniu opublikowanym oczywiście na YouTube, producent utrzymuje, że rekord został pobity i to w komunikowanym od początku wymiarze. Powołuje się przy tym na producenta sprzętu telemetrycznego, którego miano użyć do pomiaru prędkości. YouTuberzy od razu zwrócili się o potwierdzenie do wspomnianego producenta sprzętu a ten zaprzeczył, że brał udział w biciu rekordu1! Wizerunek Tuatary sięgnął dna. To dało podstawy do zarzucania rzekomym rekordzistom nie tylko błędu, ale nawet celowego wprowadzania w błąd. Dopiero po kolejnych publikacjach, które zaczęły się roznosić po sieci viralowo, SSC NA, udręczony prezes SSC NA – Jarod Shelby uznał wątpliwości i zapowiedział ponowną próbę pobicia rekordu.

To zakończyło dyskusje i rozpoczęło oczekiwanie na drugą próbę.

Podsumowanie

Od czego zacząć wyliczanie błędów w zarządzaniu kryzysem amerykańskiego producenta? Właściwie wszystko zrobiono nie tak. Od braku odpowiedzi przez cztery dni, co nakręciło spiralę wątpliwości po desperacką próbę uwiarygodnienia rezultatu przy powoływaniu się na zewnętrzną firmę. Nie trudno było przewidzieć, że producent sprzętu telemetrycznego zdementuje doniesienia o swoim udziale w przedsięwzięciu.

Stwierdzenie, że straty wizerunkowe byłyby mniejsze gdyby od razu po podważeniu wiarygodności rekordu, wystosowano oświadczenie zawierające przyznanie się do błędu brzmi jak banał. Można było wskazać na niedociągnięcia polegające na złej kalibracji urządzeń mierzących prędkość, co najprawdopodobniej było z resztą prawdziwą przyczyną podania zawyżonych wyników testu na prędkość. Gdyby od razu zapowiedziano powtórzenie testu – można było na tym jeszcze skorzystać, ponieważ nowa próba przyciągnęłaby ponownie uwagę wszelakich mediów.

O tym, że można zarządzić kryzysem poprawnie pokazała w Polsce sieć kawiarni Green Caffè Nero. W 2018 roku w lokalach doszło do zatruć salmonellą. Pierwsza reakcja sieci była o dzień spóźniona i subtelnie wskazywała na dostawcę jako winnego sytuacji, ale kolejne oświadczenie wydane w materiale video przez prezesa spółki jest już uznawane jako wzorowe, choć nie idealne. Były przeprosiny, diagnoza wskazująca na złe przechowywanie żywności, plan naprawczy, w tym szkolenia dla pracowników i zwiększenie liczby kontroli. Przede wszystkim film pokazywał zapracowanego człowieka, pełnego skruchy, szczerego, który wystąpił z autentycznym przesłaniem.

Pod koniec stycznia 2021 roku Tuatara już naprawdę pobiła rekord świata prędkości fabrycznego pojazdu poruszającego się po ziemi z wynikiem średniej prędkości 283 mil/h, a zatem niższym od pierwszego rzekomego rekordu o 33 mile na godzinę, bijąc wcześniejszy rekord o 5 mil/h, a nie o 38 jak pierwotnie.

Jak kryzys wizerunkowy przekłada się na zamówienia od klientów, to pilnie strzeżona tajemnica firmy. Środowisko będzie jednak pamiętać najszybszemu samochodowi świata fałszywy rekord, bardziej, niż prawdziwy.

Warta odnotowania jest też wykazana w tym przypadku wyższość dziennikarstwa obywatelskiego – internetowego nad tradycyjnym, które uznało, że nie warto relacjonować kontrowersji wokół rekordu, bo ich źródłem są vlogerzy. Mainstream w większości nie odnotował nawet drugiej próby bicia rekordu prędkości, a wiele źródeł nadal podaje jako rekordowe wartości z pierwszej próby Tuatary.